Een jaar met nukken
Terugblikken op het jaar is vaak variëren op een thema. Maar dit jaar niet voor mij. Integendeel! Vorig jaar kon ik rond deze tijd nog rustig het net ophalen en vertellen hoe mijn opdrachten zich in drie stadia van voortgang bevonden: zichtbaar resultaat, klaar voor uitwerking en 'nog zoekende'. Maar dit jaar leek het wel of een achtbaanwagentje me met wilde rukken rondreed in een onwerkelijke 3x3 matrix.
Mijn opdrachten liepen op drie snelheden én ze vroegen drie soorten aandacht:
- Drie snelheden: stapvoets, stilstand, sprint
- Drie soorten aandacht: maatschappelijk, professioneel, persoonlijk
Stapvoets
In april ging een opdracht onverwacht niet door. In mei werd een andere uitgesteld tot 2026. Dat was schrikken: opeens liep mijn agenda leeg. Van die nood maakte ik een deugd. Ik ging onderzoeken hoe ik de impact van mijn werk kon verbeteren. Die zoektocht voerde me langs talloze kopjes koffie. Altijd leuk, dat Droste-effect: ‘specialist positioneren gaat herpositioneren’.
Positioneren stond bij mij altijd in dienst van het vertellen van het verhaal van een organisatie. Maar dankzij al die gesprekken evolueerde dat vertellen aan de omgeving tot het schrijven met de omgeving. Niet de groei van de organisatie wil ik voortaan meer centraal stellen, maar de groei met haar omgeving. Dat kan leiden tot zichtbare communicatie, maar ook tot een nieuwe alliantie, denktank of opleiding. In de loop van de zomer raakte ik aan de praat met een paar organisaties die precies dat soort ondersteuning bleken te zoeken. Met zulke ‘launching customers’ beloofde het zakelijk alsnog een heel mooi jaar te worden. Ik kon met een gerust hart op fietsvakantie.
Stilstand
[Flashback] In maart had ik bij een lullige struikelpartij mijn duim gebroken. Omdat de huisarts dat had onderschat, sukkelde ik er nog de hele lente mee. Trainen voor die fietsvakantie lukte dus een hele tijd niet. Gelukkig kon ik dit door het gebrek aan opdrachten in de zomer wel weer aardig oppakken. Zó aardig zelfs dat ik de Mont Ventoux begin september tien minuten sneller op reed dan de vorige keer.
Een week na die glorieuze rit sloeg het noodlot toe: op 11 september (sic) miste ik een flauwe bocht en vloog ik met fiets en al in een lagergelegen wijngaard. Het was een formidabele smak: ik had een klaplong, acht ribben en het linker sleutelbeen gebroken.
Een uur later lag ik op een IC met slangetjes voor zuurstof, morfine, ketamine en het monitoren van allerlei vitale functies. De negen dagen daarna ervaarde ik hier echter ook iets heel moois: de totale overgave waarmee ik werd verzorgd (tijdens latere verkiezingsdebatten dacht ik wel eens: wie verzint het om te bezuinigen op de zorg?). Na twee weken bracht een ambulance me vanuit Frankrijk naar huis.
Sprint
Terug in Maastricht hadden mijn ‘launching customers’ gewacht tot ik hersteld was. Daar sprak veel vertrouwen uit. Eind oktober begon ik aan hun opdrachten. Sindsdien voer ik dagelijks gesprekken met de stakeholders waarmee mijn klanten samen werken aan hun ontwikkeling en groei. En waar september mijn eerste maand ooit was met € 0 omzet, zijn deze laatste maanden misschien wel de drukste ooit.
Rippetere!
Deels is dat mijn eigen schuld. Vóór mijn val had ik me aangemeld bij de Mastreechter Staar om mee te zingen bij de kerstconcerten van André Rieu. Met het koor repeteerden we sinds juni al twee keer per week. Toen mijn ribben hersteld waren, kwamen daar in november en december nog tien avonden bij met het orkest. We traden al vier keer op in een tjokvol MECC en doen dat dit weekend nog twee keer. Het is leuk en overweldigend om het fenomeen Rieu ‘embedded’ mee te maken. Zijn muziek maakt ontzagwekkend veel mensen blij. Al had ik tijdens die zes weken stilstand niet verwacht dat je zó explosief kon versnellen. Want dit is best een felle eindsprint.
Maatschappelijke relevantie
Het maatschappelijke – en dus vaak ook politieke – debat drong dit jaar dieper in mijn werk door dan voorheen. Voor de Provincie ontwikkelde ik een communicatieprogramma dat de polarisatie rond de landbouwtransitie moet verkleinen. Uitdagend en complex. In dit proces stelde ik ook voor mezelf een paar hardnekkige aannames bij.
In de – ooit als mijnwerkersdroomwijk opgezette – wijk Vrieheide zag ik tot welke ellende ‘armoede-import’ leidt. Het Nationaal Programma Heerlen-Noord haalt nu opgelucht adem dankzij de ‘Rotterdam-wet’: eindelijk mogen corporaties woningen weigeren aan mensen die alleen vanwege de lage huur naar Heerlen verhuizen. En omdat we onze nationale veiligheid in eigen hand moeten nemen, helpt LIOF de regionale defensie-industrie op gang. Dat is pas herpositioneren! Intussen vroeg Leo Hauben me om bij L1 verkiezingscampagnes te duiden. Speaking of politics... over de opmars van anti-democratische machten en krachten ben ik erg bezorgd. Om te laten zien dat ik geloof in samenwerking en democratie, wappert de EU-vlag al enkele maanden aan onze gevel.
Professioneel betrokken
Door de groeiende rol van maatschappelijke thema’s in mijn werk wilde ik mijn aanpak herijken. Daarom volgde ik een leergang ‘stakeholdermanagement’. Dat wordt vaak ingezet voor het creëren van betrokkenheid, herstellen van vertrouwen of stimuleren van samenwerking. Allemaal opgaves die we niet kunnen 'oplossen' met klassieke communicatie. Tijdens de leergang kreeg ik een koffer vol prachtige instrumenten aangereikt. Ik raakte er van overtuigd dat deze nieuwe aanpak mijn opdrachtgevers verder brengt dan de oude. Gesprekken met netwerkpartners verlopen immers fundamenteel anders dan gesprekken met (potentiële) klanten. Je begeeft je op een dieper niveau, omdat er een wederzijds belang is. Ook de stakeholders hebben een rol in het succes. Gesprekken met hen gaan ook over hun eigen organisatie! Dat verdiept en verrijkt mijn betrokkenheid met hen en dus ook met mijn opdrachtgever. In mijn ogen is stakeholdermanagement dan ook een intensere vorm van communicatie.
Persoonlijke drijfveer
Het verblijf op de Franse IC-afdeling deed me – een beetje – beseffen hoe het is om niet autonoom te zijn. Omdat ik nauwelijks kon bewegen moest ik voor elk wissewasje op een knop duwen. En al was hun zorg ‘impeccable’, er waren steeds hoogopgeleide mensen nodig om me te helpen. Ik lag daar in aanloop naar de verkiezingen. Veel partijen noemden bezuinigen op de zorg ‘onvermijdelijk’. Ik zie dat anders: dure zorg is overbodig als je voorkomt dat iemand ziek wordt. Voorkomen is beter dan genezen. En het is vooral goedkoper! Maar in preventie wordt niet geïnvesteerd. Er is pas (veel) geld beschikbaar als je al ziek bent. Terwijl gezond leven, genoeg bewegen en goede voeding veel goedkoper zijn. De + in ‘Maastricht UMC+’ staat voor preventie. We weten daar in Maastricht dus ontzettend veel van. Ik wil me persoonlijk inzetten om ‘preventie’ veel hoger op de politieke agenda te krijgen. De eerste kompanen heb ik al gevonden. Doe jij mee?
Vandaag komt mijn achtbaankarretje tot stilstand. Ik wens je een gezond en gelukkig 2026!
P.S.
Als je dit een boeiend stukje vindt, zijn sommige andere 'proeverijtjes' misschien ook wel wat voor jou. Je vindt ze allemaal hier.
